بدونت زندگی بیرنگ دارم به چشمم خار و در دل سنگ دارم
نمی پرسی که احوالم چسان است برایــــــت باخدایم جنگ دارم
زهجرت بی وفا پامال گشتم گرفتار هزار جنجال گشتم
ندانستم که عشق تو ریاییست چوکوران غرق این گودال گشتم
حیاتم را به چشمان تو خواندم جفارا من زمژگان تو خواندم
اگر باور نداری از دلم پرس به لوح دل همه جان تو خواندم
عزیزم رفتی باز یاد مرا کن زغم مردم گلم کمتر جفاکن
مرا سالهاست به دام غم اسیرم اگر یاری بیا ازغم رها کن
نفهمیدم که دل را با تو دادم درِغم را بروی خود گشادم
زاین غرقه نجاتم ده خدایا! بدام عشق آن دلبر فتادم
مرا رسوا خطابم کردی ای گل زهجرانت کبابم کردی ای گل
اگر چه من به درد خود ندان تو بیش از حد عذابم کردی ای گل
به هیچ قولت دیگر باور ندارم هوای عشق تو در سر ندارم
به درد و غم دل من انس گرفته انیس و مونس دیگر ندارم
«محمد رضا نظري- سال اول حقوق- دانشگاه حقوق»
0 comments:
Post a Comment