تــوئی گـل درگلســتان دلــــبرمـــن
تو زیب باغ و بوســـــــتان دلبر مـن
برای دیــدن روی چــــو مـــاهــــــت
گذشــتم از ســـر و جـــان دلبـر مــن
تو مـــی دانی که آن درد فراقــــــــت
نـــــدارد هیـــچ درمــان دلبـــرمن
فقط تنهابـــه امـــید وصا لـــــــت
زدم سـر دربــیابـــان دلبـر مـــــن
زسـوز دل صـــدا کــردم نــــگــــارا
رسـید دربـام کیـهــان دلــــبر مـــن
چــو مجـنون مـــن زآســـایش گــریختم
گزیدم کنج زنــــدان دلــــــبر مـن
نمی پرسـی کـــه مـی بینـــم همـــیشه
ترا باچــــشم گریان دلـــبرمــــن
نمـی بینــی کـــه من دوری گـــزیـدم
همـیش از جـمـــع رنـــدان دلبـرمــن
به این عمــر دراز بــــــاری نبودم
درآغوش تو جانان دلــــــبرمــــــن
میان آب دریـــا گــــــر بــسوزم
به آتـش هــای ســـوزان دلــبر مــن
خطاب جـمـلـه دوستانم هــمـین اســـت
که ای مــظلـــوم دوران دلبر مــــن
دلـی که مـن دریـن دنــیــا نـــدارم
بـدســت آوردی ارزان دلـبر مــــن
هــمـیش از وصــف روی تـــو بـگـفتم
نگفتـم ازایـن و آن دلبـر مــــن
0 comments:
Post a Comment