گــــــــــــــــرمــــــــی نگــــــــــــــــــــــــــاه
در گــرمی نگاه تــو این دل کبـاب شـــد آن ســوختـــه رفـت تا که پُر التهاب شـد
اشکـــی ز چشم مـن چکید برروی ورق رو نــــــام تو فتاد که آن دُر نــاب شد
دانی چه کرده ای تو با غمـزه های خود مثل حنا زخون دو دست در خضـاب شد
تو آمدی بیرون که خــورشیــد تیــره شد از شـــــــــرم آفتاب زمان در حجاب شد
من آن قــــدر ز هــجر تو نوشیده ام ولی ساقی ز دست جـام گرفت در حساب شد
آن عکس نازنیـــن که مــرا بـــود یادگار چوکات دل گرفت که دربین قــــــاب شد
در مجلس که از تو سخن گفته ام همیش آن دشمنت زبون شده و در عتـــــاب شد
ترفند عشق را تو بیاموز درین جــهـــان من گفتم این سخــــن که پا در رکاب شد
موی سرم برف تــمــوز گشتـــــه نیستی باز آ عزیز من که وقت شبــــــــــاب شد
شــــرٌاب گشته ام که ســاقـــی تو نیستی از غم بخود تپیدم و جان در عـــذاب شد
کردی مرا تو پیر و به پـــایت نشستـه ام آوازه پخش گیتی و هم در شَـهـــــاب شد
از بسکه گُول عشق تــرا خورده ام بـدل آن دشت عشق در دل تو پُـر سَــراب شد
پرداختم به تاویل عشق تو آن زمـــــــان تا صخـــــره ها به راه تو اندر شتاب شد
دیدم ز عشــــق کس نه دهد جام می مرا با تو که در خیــــــال هزاران شراب شد
من آورم شفیع مکــن تـــرک مــن بـمان کین ها بـــــرای تــــو عزیزم عُجاب شد
گوید حشمتــــــــا بپذیر عــذر من که دل
در گرمی نگاه تـــو جـــــــانــا کباب شد
شعری از سید حشمت الله "رجاء" "واعظ زاده"
1 comments:
بسيار زيبا بود تشكر از شما
Post a Comment